Қатъият

 

Мен Масиҳ жамоатига тегишлиман, бундан асло уялмайман. Менда Муқаддас Руҳ қудрати бор. Мен қарор қилиб бўлдим, энди ортга йўл йўқ. Мен Масиҳнинг шогирдиман. Мен орқага чекинмайман, таслим бўлмайман, фақат олға қадам ташлайман, қочмайман, сукут сақламайман.

Ўтмишимдаги гуноҳларимни Худо кечирди, ҳозир эса мақсад билан яшайман, келажакка умид ила боқаман. Мен энди тубанликда яшамайман, ўз билганимдай қадам босмайман, арзимас режалар тузмайман, бемаъни хаёлпарастликка берилмайман, мақсадсиз изғиб юрмайман, сафсата сотмайман, пасткашлик қилмайман, кичкина мақсадлар билан кифояланмайман.

 

Биринчилик ҳам энди менга керак эмас, мен бойлик ва давлат кетидан қувмайман, лавозим жинниси бўлмайман, ўзимга ҳурмату иззат талаб қилмайман, эътироф ёки мукофот олишга интилмайман. Мен энди имон билан яшайман, қоям бўлган Худога таянаман, ҳар қандай шароитда сабр этаман, ибодатни канда қилмайман, Парвардигор кучи билан ишлайман.

Мен йўлимни танлаб бўлдим, шахдам қадам ташлайман, самога интиламан, тор сўқмоқдан юраман, йўлим машшақатлидир, ҳамроҳларим кам, бироқ менинг Йўлбошловчим ишончли, мақсидим ҳам равшан. Мен порага сотилмайман, ноҳақликка кўз юммайман, ҳақ йўлдан озмайман, ортга чекинмайман, поклигимни булғамайман, асло кечикмайман. Қийинчиликлар олдида тап тортмайман, қурбон бўлишдан ҳеч қўрқмайман, душман олдида саросимага тушмайман, мунофиқларга ҳамтовоқ бўлмайман, шон–шараф учун тоза виждондан воз кечмайман, имкониятимдан паст даражада яшамайман, кундалик ташвишларга ўралашиб қолмайман.

Мен доим Масиҳ учун курашаман, ҳеч қачон таслим бўлмайман, оғзимни юммайман, йиқилсам ҳам туриб оламан, доим ибодат қиламан, Хушхабар айтишдан тўхтамайман. Мен Исо Масиҳнинг шогирдиман. Исонинг келишини кутиб, тинмай меҳнат қиламан, ўзимда борини беравераман, ҳаммага Хушхабар айтмагунимча тинчимайман, Худонинг Ўзи мени тўхтатмагунча, ишлайвераман. Исо Ўз умматини олиб кетгани келганда, мени дарров таниб олади, чунки мен ҳаётимнинг ҳар бир кунини У билан бирга яшайман!

Ёш африкалик чўпон.